Naar de pomp met de treurwilg-Abbasso il salice piangente

Abbasso il salice piangente! (non esattamente un lamento per un albero rinsecchito)

Dopo esserci trasferiti, abbiamo avuto una primavera eccezionale: fra il 31 marzo e il 5 maggio 2007, non ha piovuto nemmeno una goccia. Il meteo parlava di un record, e noi eravamo contenti di non dover stare in città, sotto il tetto piatto per niente isolato, bensì sotto la chioma del salice piangente che ci faceva da ombrello. Posavamo il tavolo sotto l’albero e mangiavamo fuori. Ignoravamo ancora che non sarebbe durato…

Quando quest’anno ha cessato di piovere, mattina e sera facevo tanti andirivieni dalla pompa all’orto e al giardino e mi ammazzavo a pompare e portare acqua al mare. Finalmente ho preso il tubo da giardino e mi sono seduta a guardare come spruzzava l’acqua senza faticare. Tuttavia nel frattempo, l’erba era ingiallita, e ci eravamo accorti che il salice non si era rivestito di nuove foglie. Il verdetto adesso è chiaro: dobbiamo abbatterlo per non farlo soffrire di più. Le figlie di sicuro rimpiangeranno le arrampicate fino alla cima, io dovrò trovare un altro posto per attaccare la lavanderia e per l’alimentazione degli uccelli in inverno, e le gatte dovranno affilare i loro artigli su un altro tronco, ma non c’è niente da fare. M’immagino che soltanto il figlio, che vedrà il suo campo di calcio ingrandito, non avrà troppi rimpianti. Ebbene, già dall’inizio il posto dove l’hanno piantato era condannato: era il punto quasi più alto e secco della zona. Comunque sono sicura che ci porterà un cuore caldo in inverno, mentre brucia la sua legna nel camino.

Naar de pomp met de treurwilg! (niet echt een treurlied voor een verdorde boom)
Nadat wij verhuisd zijn, hebben we een uitzonderlijke lente gehad: tussen 31 maart en 5 mei 2007 kwam er geen druppel regen naar beneden. Het weerbericht had het over een record en wij waren tevreden dat we niet in de stad onder het plat dak moesten zitten bakken, maar konden genieten van de schaduw van de treurwilg. We zetten de tafel onder de boom en aten buiten. En we vermoedden niet dat dat niet zou blijven duren...

Wanneer het dit jaar ophield met regenen, begon ik druk met de gieter over-en-weer te lopen van de pomp naar de moestuin, naar de bloemen. 's Morgens en 's avonds stond ik onophoudelijk te pompen, maar het was een druppel op een hete plaat. Uiteindelijk heb ik het maar opgegeven en heb de tuinslang aangekoppeld, en vanuit een tuinstoel toegekeken op het sproeien. In tussentijd was het gras al vergeeld, en hadden we gemerkt dat de treurwilg amper in blad kwam. Het verdict is nu gevallen: de treurwilg moet eruit, het heeft geen zin hem verder te laten wegkwijnen. Uiteraard zullen de dochters spijt hebben van hun klimpartijen tot in de top, en zal ik een andere plek moeten zoeken voor mijn waslijn en voor het voederen van de vogeltjes in de winter. En de katten zullen hun klauwen moeten scherpen aan een andere stam. Alleen onze zoon, die hiermee zijn voetbalveld zal zien vergroten, zal de enige zijn die het niet al te erg zal spijten. Maar ja, het was te voorspellen: de plek waar ze de boom hebben geplant was gedoemd: het was zowat het hoogste en droogste punt in de omtrek. Blijft de troost dat hij een van de komende winters ons hart zal verwarmen met zijn droge hout.