Saluti dal Belgio - Piedi bagnati

 Foto: la mia testa riflessa nel secchio

Quando stavo per arrivare alla stazione di Lovanio, l’acqua che si era infiltrata nella mia macchina cominciava a penetrare nei miei stivali. E mi fanno incazzare i piedi bagnati! Eppure avevamo tirato fuori tanta acqua anche ieri sera, perché c’è un buco nella carrozzeria e con il diluvio degli ultimi giorni, il nostro autoveicolo sembra piuttosto una scialuppa bucherellata.

A Bruxelles aveva smesso di piovere e anche la superpozzanghera dietro il palazzo Proximus era dissolta, così sono arrivata in ufficio asciutta (salvo i piedi).

Ed ecco che due delle mie colleghe, stamattina andavano avanti e indietro, trasportando delle piante. Un attimo ho pensato che ci fregavano l’unico mezzo che possa farci sentire in armonia con la natura in questo palazzo sterile. Poi, quando sono passate per la quarta volta, ho domandato se facevano una passeggiata con i vegetali. Mi hanno risposto che si trattava d’un salvataggio dal inesorabile naufragio. Ho infilato il dito nel vaso della mia pianta ufficinale per constatare che anche quella era annaffiata sovrabbondantemente. Mi sa che il maltempo degli ultimi giorni sarà servito da inspirazione agli addetti alle pulizie, rendendoli esuberanti con l’annaffiatoio. E così non sono sola ad avere i piedi bagnati.

 

Natte voeten

Toen ik bijna aangekomen was op de parking van het station van Leuven, begon het water dat op de bodem van mijn auto stond door mijn laarzen te dringen. En als er iets is wat ik niet verdraag, dan zijn het natte voeten. Nochtans hadden we de auto gisteravond alweer leeg gehoosd, want er zit ergens een gat in de carrosserie en met de stortvloed die over ons is uitgekiept, lijkt onze kar meer op een lekke sloep.

In Brussel bleek er eindelijk geen nattigheid meer uit de lucht te vallen en de superplas achter het Proximusgebouw was weggetrokken, dus kwam ik droog op kantoor aan (afgezien van mijn voeten).

Daar zijn vanmorgen twee van mijn collega’s een paar uur druk over en weer aan het slepen geweest met planten. Even dacht ik, ze zijn ons aan het beroven van het enige groensel dat ons rest om ons in dit steriele kantoorgebouw nog enigszins met de natuur verbonden te voelen. Toen ze voor de vierde keer met een kar vol groen langs mijn deur passeerden, zei ik: “en, bezig met de planten uit te laten?”, waarop ze me vertelden dat het hier eigenlijk ging om een reddingsactie van een zekere schipbreuk. Waarna ik een vinger in de potgrond van mijn kantoorplant stopte en kon vaststellen dat ook die van mij zwaar overgoten was. Vermoedelijk heeft het poetspersoneel zich geïnspireerd op het weer van de voorbije dagen en hebben ze zich uitbundig laten gaan bij het bewateren. Zo ben ik dus niet de enige die met natte voeten op kantoor zit.