Chiodo fisso - in grayscale

Stanotte ho vagato in un sogno in grayscale. Vedevo gli altri in gradazioni di grigio, il che non è niente di speciale in un sogno. La cosa strana invece era che potevo "leggere" gli sentimenti sugli facci. Apparivano con un lento fade-in, fino a diventare cristallino: il grigiore ottuso del loro viso cambiava come se ci fosse applicato un filtro colorato, uno in rosso o arancia per i sentimenti cordiali, seppia per i ricordi gradevoli, blu verde per i pensieri più freddi o giallo smorto per l'indifferenza.

La scena è avvenuta in silenzio, cioè nessuno parlava, non bisognava più parole per il capire. C'era solo questa stria eterna dell'acufene che sottolineava gli immagini.
 

Vannacht waarde ik rond in een droom waarin ik anderen in zwart-wit zag. Dat is op zich niets bijzonders in een droom. Het vreemde was echter dat ik van alle gezichten de gevoelens lezen kon. Ze verschenen met een trage fade-in, tot ze glashelder werden: de doordeweekse neutrale grisaille van hun gelaat veranderde, er werd als het ware een fotofilter op toegepast, in rood of oranje voor warme gevoelens, sepia voor aangename herinneringen, blauwgroen voor de koelere gedachten, of vaalgeel voor onverschilligheid.
Het was een belevenis zonder klank, er waren ook niet langer woorden nodig voor het begrijpen, een enkele eeuwige streep tinnitus onderlijnde de beelden.